ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ!!!

Καλημέρα σας!!! Μία τέλεια ημέρα ξεκίνησε, ακούω ραδιοφωνάκι και όλα πάνε καλά!
Όλα πάνε καλά, επειδή εγώ το θέλω...διότι αν δεν το ήθελα θα έπρεπε να είμαι μέσα στα νεύρα
με τον άντρα μου. Και για να καταλάβαιτε και εσείς σας παραθέτω το ιστορικό:
Ξυπνάω πρωί πρωί και ακούω τον σύζυγο να μου λέει: Μωράκι, θες να σε πετάξω σήμερα εγώ
στη δουλειά?"
Ακούω εγώ όλη αυτή τη γλύκα και την προθυμία (είμαι πιασμένη και από τη γυμναστική, αφού
και χθες χτυπιόμουνα στο γυμναστήριο) και λέω, sia, τι ωραία να πας με τον αντρούλη στη δουλειά...
όμως εγώ είχα να φτιάξω μαλλί, να σκεφτώ τι θα φορέσω, να φτιάξω και ένα καφεδάκι για να
ανοίξει το μάτι και μετά από όλα αυτά να φύγω από το σπίτι.
Έπρεπε να φύγουμε 8 ακριβώς και φύγαμε 8 και 6 πρώτα λεπτά!!!
Ποιος είδε τον σύζυγο και δεν τον φοβήθηκε...
Σιγά ρε μεγάλε...6 λεπτά άργησα...
Παρόλα αυτά δεν λέω τίποτα...έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να είμαι κυρία και να μην ξεσπάω
στον άντρα μου...αλλά αυτός (ο άντρας) δεν με άφηνε στην ησυχία μου: Τι έχεις και Τι έχεις
και Τι έχεις?
Ε τι να έχω ρε μεγάλε μου τα έκανες ΝΑ πρωί πρωί και με ρωτάς τι έχω?!
Το αποτέλεσμα ήταν να τσακωθούμε...να είμαι όλο νεύρα και να θέλω 8 και 30 το πρωί να
πλακώσω κόσμο...κάθομαι στην καρέκλα του γραφείου μέσα στα νεύρα...ώσπου πέφτει το
μάτι μου σε ένα βιβλίο που αγόρασα χθες με τίτλο ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ...
διάβασα μέσα σε λίγη ώρα κάμποσες σελίδες και άλλαξε η διάθεσή μου...
άλλαξα και συχνότητα αμέσως στα συναισθήματά μου και τώρα εκπέμπω στη συχνότητας
της χαράς, της αισιοδοξίας και της σιγουριάς....
Ε! μα πια και αν έχει πρόβλημα εκείνος με την ώρα και νιώθει ότι δεν προλαβαίνει, είναι
δικό το πρόβλημα, όχι δικό μου!
όπως έλεγε και ο αινστάιν δεν υπάρχει χρόνος...εμείς οι γυναίκες, παιδί μου, τον έχουμε
κατανοήσει τον έρμο τον Αινστάιν από τα γεννοφάσκια μας...διότι για εμάς πράγματι ο
χρόνος είναι σχετικός δεν υπάρχει!!!
ΟΥΦ! τα είπα και είμαι μιά χαρά!!! Ζήτω το μυστικό!
ΓΥΡΙΣΤΕ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ!!! θα δείτε εύκολο είναι!!! ΓΥΡΙΣΤΕ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ
ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΚΟΥΡΕΥΟΝΤΑΙ!!!
Υ.Γ. ο άντρας μου ακόμα δεν με έχει πάρει τηλ. για συγνώμη, αλλά που θα πάει θα το
σηκώσει το ρημαδοτηλέφωνο!!!

Είμαστε κι εμείς οι γυναίκες...το κάτι άλλο!

Σήμερα το πρωί πήγα σε μία υπηρεσία που αφορά τη δουλειά μου και περίμενα σε μία ουρά για να βγάλω μία φωτοτυπία μίας σελίδας (το ορκίζομαι ότι ήταν μόνο μία)! Όταν ήρθε η σειρά μου, τρέχει μία γυναίκα (σαράντα χρονών πάνω κάτω, εντυπωσιακή, ψηλή με ροζ ρούχα), με σκουντάει και με άσχημο τρόπο μου λέει πως εκείνη ήταν πριν από μένα και με διαβεβαιώνει ο φωτοτυπάς για αυτό. Τους λέω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα αλλά επειδή είδα ότι η εν λόγω γυναίκα κρατούσε ένα τεράστιο πακέτο για φωτοτυπίες, πρόταξα την δική μου σελιδούλα περιμένοντας να μου πει κατευθείαν η βλαμμένη να εξυπηρετηθώ. Αλλά όχι μόνο αυτό δεν έγινε αλλά όταν ο έρμος ο φωτοτυπάς της είπε να με εξυπηρετήσει... Τη συμάδελφό της έτσι! Εκείνη άρχισε να τρελαίνεται και να λέει ότι δεν θα προλάβει και έχει προθεσμία την οποία θα έχανε εξ αιτίας μου και άλλα τέτοια κουλά!!! Τρελό!;;; Τελικά η δουλειά μου έγινε (να ναι καλά ο καημένος ο φωτοτυπάς), Και εκείνη συνέχιζε να μου τα σούρνει!!! Αυτή η συμπεριφορά δεν ταιριάζει σε μία γυναίκα αλλά σε σκύλα! Γι' αυτό, γυναίκες, να είμαστε κουλ με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Δεν μας πάει να είμαστε τόσο αχώνευτες και ανταγωνιστικές... Χάνουμε την ομορφιά μας, χάνουμε τη γυναικεία μας πλευρά, χάνουμε τον εαυτό μας...Εμπρός στη γυναικεία δύναμη!

Καλημέρα!!!

Σήμερα ευτυχώς δεν είμαι πιασμένη από τη χθεσινή μου γυμναστική!!! Πάλι καλά γιατί έχω πολλή δουλειά...
Πρωί πρωί είδα στο μετρό έναν ανεπιθύμητο βλάκα από την προηγούμενη δουλειά μου...
Βάδιζε αγέρωχος και έκανε πως δεν με έβλεπε...ώσπου με θράσσος πετάγομαι και του λέω
φωναχτά "Στέλιο, καλημέρα! Τι κάνεις?"
Έμεινε κάγκελο!!! Αυτός ο βλάκας είναι παντρεμένος με ένα γιο τώρα πλέον, έδειχνε απίστευτα
ερωτευμένος με την γυναίκα του και φιλοσοφημένο άτομο, ώσπου μία ημέρα που έλειπαν όλοι από
το γραφείο μου απόδειξε ότι δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά...Αχ! αν ήξερε αυτή η γυναίκα ποιος
είναι πραγματικά ο άντρας της, τι θα έκανε, άραγε?
Τελοσπάντων, τον είδα και άρχισε να μου ψιλοχαλάει η διάθεσή μου, αλλά και πάλι πείσμωσα
και είπα στον εαυτό μου, sia, αυτή είναι η ζωή σου, από δω και πέρα δεν θα αφήνεις κανέναν και
τίποτα να σου ρίξουν την διάθεση! Και έτσι δια μαγείας έφυγε η αρνητική διάθεση και είμαι
μια χαρά!!!
ΚΑΛΗΜΕΡΑ σε όλες και όλους και να μην στεναχωριέστε για τίποτα μικρό και ασήμαντο!

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ...

Με γυμναστική!!! Έκανα σήμερα μία ώρα γυμναστική... μην φανταστείτε τίποτα σοβαρό...
λίγο διάδρομο, λίγα όργανα, πολύς ιδρώτας!!!
Είχε φτάσει η ώρα για το γυμναστήριο και βαριόμουνα ελεεινά...λέω, sia, μήπως να το αφήσεις
για σήμερα και πας αύριο...αλλά επειδή μέσα στην αναβλητικότητα είμαι αυτές τις ημέρες...
πείσμωσα, έσφιξα δόντια, έβαλα κάτι ξεχασμένες φόρμες και πήγα...
ούτε πρώτη μέρα στο σχολείο να πήγαινα. Τέτοιο άγχος...αλλά τελικά όλα πήγαν καλά!!!
Τώρα έχω μία τρομερή ευεξία και κάθομαι και γράφω στο blog. Υπό άλλες συνθήκες τώρα
θα ροχάλιζα!
Εντωμεταξύ ο κόσμος αθλείται...τρελή κίνηση στο γυμναστήριο όλων των ηλικιών...
είχα μία γριούλα δίπλα μου που με έβαζε άνετα κάτω!!!
Γι' αυτό σηκωθείτε όλες και όλοι και ασχοληθείτε με κάτι...κάνει καλό!
Αν έχετε παιδιά καταλαβαίνω ότι τώρα δεν μπορείτε να γυμναστείτε, αλλά μετά μην το αφήσετε!
Καληνύχτα!!!

Ποιος είναι ο λόγος που με διαβάζετε σήμερα...

Ήταν αρχές Μαίου 2010, περπατούσα ή μάλλον έτρεχα μακρυά από τη Σκουφά και μόλις είχα υποβάλει την παραίτησή μου στον βλάκα στον οποίο δούλευα 2 χρόνια...
Δεν ήξερα τι μου γινόταν, δεν ήξερα ποιες θα ήταν οι μελλοντικές μου κινήσεις, είχα μουδιάσει ολόκληρη και περπατούσα...
Κάποια στιγμή ακούω από το ραδιόφωνο του κινητού μου τους εξής στίχους:
"απ' όταν ήμουν πιτσιρίκι μία φορά, θυμάμαι που ρωτούσαν τον μπαμπά μου, αν έχει παιδιά,
και όταν τους λέει ότι έχει ένα παιδί και μιά κόρη, τότε κατάλαβα πως στη ζωή θα τράβαγα ζόρι"
Αν και ο μπαμπάκας μου δεν έχει καμία σχέση με τα παραπάνω και γενικά είναι υπέρ της ισότητας, το δεδομένο ήταν ότι εκείνη την ανοιξίατικη ημέρα εγώ κατάλαβα ότι ως γυναίκα θα τράβαγα ζόρι...
το τραγουδάκι συνέχιζε και οι στίχοι γενικά δεν μου πολυταιριάζανε, αλλά σε κάποια στιγμή ένιωσα όλο μου το είναι να συμφωνεί με τους στίχους οι οποίοι ήταν οι εξής:
"και έπιασα δουλειά στην παραλίακη, μα αν θες να καριέρα κι όχι να σαι γλάστρα μία ζωη, πρέπει τα μάτια σου να έχεις 14, για να μην κάνεις την καριέρα σου στα 4, γιατί είσαι γένος θηλυκού κι αρέσει αυτό του αφεντικού...κορίτσι πράμα, στην κοινωνία ανδρών επιβιώνω από θαύμα"...
Μετά έμαθα ότι η ερμηνεύτρια του εν λόγω τραγουδιού ήταν η Δέσποινα Βανδή (την οποία για να είμαι ειλικρινής δεν την είχα και σε μεγάλη υπόληψη...) και θα ήθελα να της αφιερώσω την πρώτη μου αυτή ανάρτηση, διότι αυτή η γυναίκα είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε αυτό το blog.
Διότι δεν αφορά μόνο τους τραγουδίστριες της παραλιακής, αφορά όλες τις γυναίκες, τις οποίες όλοι τις θέλουν στα 4.
Επιφανείς άδρες, σοβαροί, άνδρες που βγαίνουν στην τηλεόραση και εκπέμπουν κύρος, άνδρες του "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια"...δεν έχουν τίποτε άλλο στο μυαλό τους παρά μόνον αυτό. Τρελό? κι όμως ισχύει.
Είχα φύγει από το πολυτελέστατο γραφείο και μία φράση αντηχούσε στο μυαλό μου:
"Ποια νομίζεις ότι είσαι? και τι νομίζεις ότι θα κάνεις μόνη σου σε αυτό το επάγγελμα? όχι μόνο εσύ, όλες σας. όλες οι γυναίκες είναι ή νοικοκυρές ή γκόμενες. Τι πας να μου το παίξεις εσύ εδώ και 2 χρόνια? Ηθική? και θες καρίερα? Ποια καριέρα? Οι γυναίκες δεν είστε για τίποτε άλλο. Χαμένη θα πας αν συνεχίσεις έτσι."
Εξωφρενικό!!! Μου είχαν γυρίσει τα μυαλά. Έβλεπα εφιάλτες με αυτή τη φράση.
Και δεν είχε μόνο αυτός ο "κύριος" αυτή την άποψη. Ο πρώτος εργοδότης μου (αν και δεν προσπάθησε ούτε μία φορά να μου την πέσει, να' ναι καλά ο άνθρωπος) έλεγε
"η γυναίκα θα πρέπει να εργάζεται από χόμπι, να μην έχει ανάγκη τα χρήματα, να θεωρεί την εργασία της ένα είδος ψυχαγωγίας, για να μην βαριέται στο σπίτι"...κοινώς η γυναίκα να ψυχαγωγείται η καυμένη και να τα αφήσουμε όλα τα σοβαρά πάνω στους έξυπνους άνδρες...
γιατί η γυναίκα είναι γένους θηλυκού και έχει χαμηλό IQ...ε?
Ευτυχώς όλοι οι σοβαροί άνδρες στη ζωή μου (πατέρας, αδερφός, σύζυγος) δεν έχουν ίχνος αυτής της φαλλοκρατικής νοοτροπίας. Όμως δυσκολεύτηκα πολύ στα επαγγελματικά μου και επειδή έκατσα κάποιους μήνες άπραγη να αποφασίσω τι θα κάνω στη ζωή μου, ήρθα σε επαφή με πολλές γυναίκες.
και συνειδητοποίησα ότι μας έχουν βάλει κάπου που δεν μας αρμόζει.
Τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, για τη δουλειά, για το σπίτι, για τα παιδιά.
Ακούμε ένα σωρό προβλήματα (φέτος ήταν η χρονιά των οικονομικών προβλημάτων).
Σκύβουμε το κεφάλι και έχουμε χάσει τον δυναμισμό μας. Δεν ασχολούμαστε με τίποτα.
Δεν κάνουμε αυτό που μας αρέσει. Δεν συμμετέχουμε σε τίποτα. Έχουμε βάλει τόσα πάνω από το κεφάλι μας και προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Ναι, αλλά μία γυναίκα δυστυχισμένη, τρομαγμένη, πηγμένη, στρεσαρισμένη, μπουχτισμένη....δεν επιβιώνει. Και πάνω από όλα μία γυναίκα μόνη, δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Γι' αυτό σας χαιρετώ όλες και όλους και εύχομαι σιγά σιγά να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας!
Να συσπειρωθούμε και να αντιδράσουμε.
Να δώσουμε ένα χαστίκι στον εργοδότη που μπορεί να νομίζει ότι θα μας έχει στα 4.
Να βάλουμε στη θέση του τον σύζυγο όταν μας υποτιμάει επειδή δεν εργαζόμαστε (ναι ρε φίλε αλλά μεγαλώνουμε τα παιδιά σου).
Να προσφέρουμε στην κοινωνία με τον τρόπο μας (με τον εθελοντισμό ή οτιδήποτε άλλο σκεφτούμε).
Να εργαζόμαστε επί ίσοις όροις.
Να έχουμε ισότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα κάνουμε όλα εμείς στο σπίτι, και δουλεύουμε ταυτόχρονα.
Να βγούμε από το καβούκι μας και να μην αισθανόμαστε μόνες.