Ήταν αρχές Μαίου 2010, περπατούσα ή μάλλον έτρεχα μακρυά από τη Σκουφά και μόλις είχα υποβάλει την παραίτησή μου στον βλάκα στον οποίο δούλευα 2 χρόνια...
Δεν ήξερα τι μου γινόταν, δεν ήξερα ποιες θα ήταν οι μελλοντικές μου κινήσεις, είχα μουδιάσει ολόκληρη και περπατούσα...
Κάποια στιγμή ακούω από το ραδιόφωνο του κινητού μου τους εξής στίχους:
"απ' όταν ήμουν πιτσιρίκι μία φορά, θυμάμαι που ρωτούσαν τον μπαμπά μου, αν έχει παιδιά,
και όταν τους λέει ότι έχει ένα παιδί και μιά κόρη, τότε κατάλαβα πως στη ζωή θα τράβαγα ζόρι"
Αν και ο μπαμπάκας μου δεν έχει καμία σχέση με τα παραπάνω και γενικά είναι υπέρ της ισότητας, το δεδομένο ήταν ότι εκείνη την ανοιξίατικη ημέρα εγώ κατάλαβα ότι ως γυναίκα θα τράβαγα ζόρι...
το τραγουδάκι συνέχιζε και οι στίχοι γενικά δεν μου πολυταιριάζανε, αλλά σε κάποια στιγμή ένιωσα όλο μου το είναι να συμφωνεί με τους στίχους οι οποίοι ήταν οι εξής:
"και έπιασα δουλειά στην παραλίακη, μα αν θες να καριέρα κι όχι να σαι γλάστρα μία ζωη, πρέπει τα μάτια σου να έχεις 14, για να μην κάνεις την καριέρα σου στα 4, γιατί είσαι γένος θηλυκού κι αρέσει αυτό του αφεντικού...κορίτσι πράμα, στην κοινωνία ανδρών επιβιώνω από θαύμα"...
Μετά έμαθα ότι η ερμηνεύτρια του εν λόγω τραγουδιού ήταν η Δέσποινα Βανδή (την οποία για να είμαι ειλικρινής δεν την είχα και σε μεγάλη υπόληψη...) και θα ήθελα να της αφιερώσω την πρώτη μου αυτή ανάρτηση, διότι αυτή η γυναίκα είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε αυτό το blog.
Διότι δεν αφορά μόνο τους τραγουδίστριες της παραλιακής, αφορά όλες τις γυναίκες, τις οποίες όλοι τις θέλουν στα 4.
Επιφανείς άδρες, σοβαροί, άνδρες που βγαίνουν στην τηλεόραση και εκπέμπουν κύρος, άνδρες του "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια"...δεν έχουν τίποτε άλλο στο μυαλό τους παρά μόνον αυτό. Τρελό? κι όμως ισχύει.
Είχα φύγει από το πολυτελέστατο γραφείο και μία φράση αντηχούσε στο μυαλό μου:
"Ποια νομίζεις ότι είσαι? και τι νομίζεις ότι θα κάνεις μόνη σου σε αυτό το επάγγελμα? όχι μόνο εσύ, όλες σας. όλες οι γυναίκες είναι ή νοικοκυρές ή γκόμενες. Τι πας να μου το παίξεις εσύ εδώ και 2 χρόνια? Ηθική? και θες καρίερα? Ποια καριέρα? Οι γυναίκες δεν είστε για τίποτε άλλο. Χαμένη θα πας αν συνεχίσεις έτσι."
Εξωφρενικό!!! Μου είχαν γυρίσει τα μυαλά. Έβλεπα εφιάλτες με αυτή τη φράση.
Και δεν είχε μόνο αυτός ο "κύριος" αυτή την άποψη. Ο πρώτος εργοδότης μου (αν και δεν προσπάθησε ούτε μία φορά να μου την πέσει, να' ναι καλά ο άνθρωπος) έλεγε
"η γυναίκα θα πρέπει να εργάζεται από χόμπι, να μην έχει ανάγκη τα χρήματα, να θεωρεί την εργασία της ένα είδος ψυχαγωγίας, για να μην βαριέται στο σπίτι"...κοινώς η γυναίκα να ψυχαγωγείται η καυμένη και να τα αφήσουμε όλα τα σοβαρά πάνω στους έξυπνους άνδρες...
γιατί η γυναίκα είναι γένους θηλυκού και έχει χαμηλό IQ...ε?
Ευτυχώς όλοι οι σοβαροί άνδρες στη ζωή μου (πατέρας, αδερφός, σύζυγος) δεν έχουν ίχνος αυτής της φαλλοκρατικής νοοτροπίας. Όμως δυσκολεύτηκα πολύ στα επαγγελματικά μου και επειδή έκατσα κάποιους μήνες άπραγη να αποφασίσω τι θα κάνω στη ζωή μου, ήρθα σε επαφή με πολλές γυναίκες.
και συνειδητοποίησα ότι μας έχουν βάλει κάπου που δεν μας αρμόζει.
Τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, για τη δουλειά, για το σπίτι, για τα παιδιά.
Ακούμε ένα σωρό προβλήματα (φέτος ήταν η χρονιά των οικονομικών προβλημάτων).
Σκύβουμε το κεφάλι και έχουμε χάσει τον δυναμισμό μας. Δεν ασχολούμαστε με τίποτα.
Δεν κάνουμε αυτό που μας αρέσει. Δεν συμμετέχουμε σε τίποτα. Έχουμε βάλει τόσα πάνω από το κεφάλι μας και προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Ναι, αλλά μία γυναίκα δυστυχισμένη, τρομαγμένη, πηγμένη, στρεσαρισμένη, μπουχτισμένη....δεν επιβιώνει. Και πάνω από όλα μία γυναίκα μόνη, δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Γι' αυτό σας χαιρετώ όλες και όλους και εύχομαι σιγά σιγά να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας!
Να συσπειρωθούμε και να αντιδράσουμε.
Να δώσουμε ένα χαστίκι στον εργοδότη που μπορεί να νομίζει ότι θα μας έχει στα 4.
Να βάλουμε στη θέση του τον σύζυγο όταν μας υποτιμάει επειδή δεν εργαζόμαστε (ναι ρε φίλε αλλά μεγαλώνουμε τα παιδιά σου).
Να προσφέρουμε στην κοινωνία με τον τρόπο μας (με τον εθελοντισμό ή οτιδήποτε άλλο σκεφτούμε).
Να εργαζόμαστε επί ίσοις όροις.
Να έχουμε ισότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα κάνουμε όλα εμείς στο σπίτι, και δουλεύουμε ταυτόχρονα.
Να βγούμε από το καβούκι μας και να μην αισθανόμαστε μόνες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου